“hayalle hakikat arasında ince çizgilerde gidip gelmekte aklımın trenleri”

Sezen Aksu

Aklımızdaki ve davranışlarımızdaki ikilikleri ne güzel bir sözle anlatmış değil mi Sezen Aksu?

Bazen bakarsın yaşadığın olaylara neredeyim nasılım diye. Anlık düşüncelerinin içinden boğulurken olaylara yukarıdan bakarsın ve farkına varırsın, hoşuna gitmez içinde olduğun durum. Her şeyi tarafsız olarak inceleyemeye başlarsın fark edersin yaptığın yanlışları, sana yapılan yanlışları düzeltmek için yeni kararlar alırsın…

Çok serttir bu kararlar “asla geri dönüşüm yok” dersin kendi kendine.

İş yapmaya gelince de, başlarsın olumlu düşünmeye sana yapılan bir yanlışlara bahaneler üretirsin kıyamazsın sevdiklerine, değer verdiklerine…

Sen aldığın kararları uygulayamadığın için olaylar ve kişiler kendini tekrar eder, sen de üzülmeye devam edersin. Girdin mi kısır döngüye… Kurduğun hayallerini, gerçeğe dönüştürmek için gerekli adımları atamadın. Şimdi yine aynı üzüntüdesin işte.

Arkadaşlıklarımızı, dostluklarımızı, ikili ilişkilerimizi bir gözden geçirelim söylediklerim hepimizde ne kadar gerçek değil mi?

Hayallerimiz, küçük beklentilerimiz vardır her olayda, her kişide… Bazen de hiçbir beklenti olmadan karşılıklı saygı, sevgi ve değer üstüne olsun isteriz ikili ilişkimiz. Böyle de devam etmek isteriz. Bunun bile karşılanmadığını hissettiğimizde umutsuzluğa kapılırız, üzülürüz. Aslında farkındayızdır kimin bize nasıl davrandığını, hangi amaçla yanımızda olduğunu, işe yarayan tiplersek asla kaybedilmek istenmeyiz arada gönlümüz alınır o kadar.

Hayallerimiz bu değildi oysa ki, gerçeklerle örtüşmedi… Alma verme dengemiz bile şaşmışken aklımızın trenlerinin sefer sayısını arttırıp durmaksızın gidip gelip, hız sınırını aşması normal değil mi?

Gönlümüz hayallerde kaldı, aklımız yaşanılan gerçeklikte… Olanları gözümüzle gördük, kalbimizle hissettik. Yine de üzmemek üzülmemek adına sustuk. Ama farkındalıkla beraber ruhumuz kanadı, gözyaşları ile farkına vardık fazla hüzünlendiğimizin, ne de olsa ağlamak ruhun kanamasıydı.

Sonra bir gün gerçekten fark ettik. Aklımızın trenleri bir durakta durdu ve sakinleştik.

Nerede hata yaptığımızı bulma şansına erdik J her ilişkimizde kendimizden fazlaca ödün verdiğimizi fark ettik. Peki kâr eden kimdi ilişkilerde? (emin olun her birey kendince aşırı fedakar, kâr eden yok) Bu soruyu kendimize sorduğumuzda bu sefer daha önce aldığımız kesin kararları biraz daha hafifleterek uygulamaya koymaya çalıştık belki bu defa olur diye… oldu mu bilemem bu sizin istikrarınıza kalmış.

Esas yapmamız gereken kendi merkezimizden şaşmamak.Fazla fedakarlığın ve iyimserliğin moda olmadığı, rantçılığın, çıkarcılığın ikili ilişkilerde önemli olduğu bir dönemdeyiz ne yazık ki.

Aklımızın doğruyu bulmak için o düşünceden o düşünceye durmaksızın gidip gelen trenlerine bazen fren takamız gerekiyor.

Hayalle hakikat arasında daha sakin kalması için aklımızın, çevremizdeki kişilerle net ve açık iletişimde olmakla beraber karşılıklı değerlere saygı duyularak arkadaşlıklarımızı, dostluklarımızı sürdürmeliyiz.

Sonuçta insanoğlu ulaşamadığının delisi, ulaşabildiğinin gerisidir. Belki de arada mesafeyi kaldırmışızdır farkında olmadan ve bu da ulaşılabildiğimiz için geri duruma düşürmüştür bizi.

Çatlama Cesareti Gösteren Tohum musun?

Birinin “bizi sevmediğini iki kez öğretmesine izin vermemeliyiz.” Sınırlarınızı aşan ve kendi narsistliğinden(narsist olduğunu da kabullenmeyen) size gerekli saygıyı ve özeni göstermeyen herkes isterse hayatınızdan gidebilir.Gidenin faydası ne mi olur? Hayatınızda kendinize yer açmış olursunuz, kendi özsaygınızı yeniden kazanmaya başlarsanız.